“ขนมจีบสังขยา” หากมองเผินๆ แล้วอาจจะดูเหมือน กะหรี่ปั๊บ แต่เมื่อได้ลองชิมแล้ว จะพบความหอมหวาน ละมุนลิ้นที่ซ่อนอยู่ภายในแป้งกรอบๆที่ห่อหุ้มไว้ ตัวแป้งของขนมทำจากแป้งสาลีอย่างดี ส่วนไส้สังขยานั้นก็คัดเลือกจากวัตถุดิบชั้นดี มีส่วนประกอบหลายอย่างทั้ง นม น้ำมันพืช ไข่เป็ด และน้ำตาล 
“ขนมจีบสังขยา” เป็นขนมที่ขึ้นชื่ออีกชนิดหนึ่งของตรัง ที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวซึ่งมักจะเลือกซื้อไปรับประทานและเป็นของฝากแก่ญาติมิตร

ขนมจีบสังขยา  

ผ้าทอนาหมื่นศรี 	
 ผ้าทอมือ คืองานศิลปที่ถักทอความเอื้ออาทร เพื่อการแบ่งบันด้วยความงาม และน้ำใจ การเป็นเจ้าของผ้าทอเพียงหนึ่งผืนของท่าน จึงมีความสำคัญยิ่งต่อการสร้างงานในชุมชน และการดำรงอยู่ของมรดกแห่งภูมิปัญญาไท และมรดกแห่งมนุษยชาติ 	
 
ผ้าทอนาหมื่นศรี เป็นผ้าสมัยปัจจุบันที่เริ่มต้นรวมกลุ่มกันทำงาน และเป็นที่รู้จักในช่วง 1 ตำบล 1 ผลิตภัณฑ์ โดยใช้สีย้อมเคมี ซึ่งให้สีที่สดใส เข้ากับยุคสมัย และยังสามารถนำไปแปลงเป็นผลิตภัณฑ์ชนิดอื่นๆได้อีก ทำให้เป็นที่รู้จักกว้างขวางแพร่หลายในจังหวัดตรัง และจังหวัดใกล้เคียงเป็นอย่างมาก ตำบลนาหมื่นศรี, อำเภอนาโยง, จังหวัดตรัง อยู่ห่างจากตัวอำเภอเมือง จังหวัดตรังประมาณ 11 กม. เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวไทยพุทธที่ทำเกษตรกรรม โดยเฉพาะการทำนา และสวนยาง เป็นอาชีพหลัก ชาวบ้านยังมีวิถีชีวิตที่สงบกลมกลืน กับธรรมชาติ ในอดีต ลานใต้ถุนเรือนไม้ของชาวนาหมื่นศรีทุกหลังจะมี "โหก” หรือว่า "หูก” หรือ "กี่พื้นบ้าน” ตั้งอยู่และมีอุปกรณ์ทอผ้าแขวนไว้บนเพดานใต้ถุน การทอผ้าของชาวนาหมื่นศรีถูกผลกระทบจากสงครามโลกครั้งที่ 2 จากภาวะขาดแคลนเส้นใยสังเคราะห์ย้อมสีสำเร็จรูป ซึ่งมาทดแทนฝ้ายพื้นบ้านย้อมสีธรรมชาติที่ใช้กันมาแต่เดิม ทำให้การทอผ้าหยุดชะงักไประยะหนึ่ง ยุคอุตสาหกรรมเฟื่องฟู ผ้าจากโรงงานที่มีสีสันสดใส ราคาถูก หาซื้อง่ายเข้ามาแทนที่ผ้าทอมือ ทำให้ความนิยม ค่านิยมของคนทอผ้า และผู้ใช้ผ้าทอมือเปลี่ยนไป โหกที่เคยใช้งานถูกทอดทิ้งหรือทำลายไป ปี 2514 ชาวบ้านที่ยังทำงานทอผ้าแบบดั้งเดิมด้วยความผูกพัน กับมรดกวัฒนธรรมที่เสมือนเป็นชีวิตจิตใจมารวมกลุ่มกันทอผ้า เพื่อใช้เพื่อแบ่งขายให้เพื่อนบ้าน และนำไปขายนอกหมู่บ้านตามอัตภาพ โดยการนำของนางนางช่วยรอด ปี 2516-2533 เริ่มมีการส่งเสริมจากหน่วยงานต่างๆในภาครัฐ ทำให้มีสมาชิกเพิ่มขึ้นได้รับการอบรม เพื่อเพิ่มเติมความรู้ และเทคนิคการทอผ้าด้วยกี่กระตุก แต่การส่งเสริมดังกล่าวมิได้ทำให้การทอผ้า ของชาวนาหมื่นศรีพัฒนาไปสู่การเป็นอาชีพหลัก หรืออาชีพเสริมที่ยั่งยืน กลุ่มจึงประสบภาวะหมดกำลังใจจากการผลิตที่ไม่มีทางออกด้านการตลาด สมาชิกเริ่มหันไปประกอบอาชีพอื่น ลายผ้าที่เป็นเอกลักษณ์จำนวนมาก ค่อยๆหมายไปจากวิถีการทอผ้าของช่างรุ่นหลังที่ยังคงทอผ้าอย่างต่อเนื่องซึ่ง มีอยู่ประมาณ 10คน โดยการนำของนางกุศล นิลละออ เริ่มกันใหม่ เพื่อไปสู่ความมั่นคง ปี 2534 ศูนย์ส่งเสริมศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ เข้าสำรวจสถานภาพการทอผ้าพื้นบ้านภาคใต้ที่นาหมื่นศรี และเริ่มพูดคุยกันถึงคุณค่า และความสูญเสียถ้าเราปล่อยให้การทอผ้าที่นี่หมดไป สร้างกำลังใจ ความมั่นใจ และร้อยรวมใจกันใหม่ เริ่มด้วยการศึกษาเพื่อถอดบทเรียนจากประสบการณ์ที่ผ่านมาของกลุ่ม เปลี่ยนแปลงวิธีคิดกันใหม่ตรวจสอบความตั้งใจ สร้างกระบวนการเพื่อต่อสู้กับปัญหาอุปสรรค และหาทางแก้ไขร่วมกัน 7ปี กับการเตรียมพร้อมของสมาชิกเพื่อเริ่มฟื้นฟูกลุ่มขึ้นใหม่ในปี 2540 โดยการสนับสนุนของกองทุนส่งเสริม และพัฒนาผ้าทอพื้นบ้านภาคใต้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยมีปณิธานว่าชาวบ้าน และทีมงานที่ส่งเสริม พร้อมจะเรียนรู้ และต่อสู้ไปด้วยกัน และพัฒนากลุ่มให้เข้มแข็งเพื่อสืบสานมรดกวัฒนธรรมอันล้ำค่าจนสามารถทำเป็น อาชีพที่พึ่งพาตเองอย่างยั่งยืนต่อไป ณ ปัจจุบัน สมาชิกลุ่มมี 84คน เน้นการทำงานระบบกลุ่มเพื่อนำไปสู่ระบบธุรกิจชุมชน ส่งเสริมให้สมาชิกมีส่วนร่วมคิด ร่วมทำ และเชื่อมโยงกับชุมชน โดยเน้นการพัฒนาอย่างมีสติปัญญา เพื่อไปสู่ดุลยภาพของชีวิต เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และสามารถแบ่งบันกับสังคมส่วนรวม ผืนผ้าที่มีลวดลายอันเป็นเอกลักษณ์ เกิดจากการทอด้วยวิธียกดอก หรือการสร้างลวดลายโดยการเพิ่มด้ายพุ่ง ซึ่งอาจจะทอด้วยกี่พื้นบ้าน (ภาษาถิ่นใต้เรียกว่า โหก) หรือกี่กระตุกทำให้ได้ผืนผ้าตามวัตถุประสงค์กรใช้งานที่หลากหลายซึ่งผืนผ้า นั้นอาจจะทอจากผ้าย้อมสีธรรมชาติ หรือฝ้ายผสมเส้นใยสังเคราะห์ย้อมสีเคมี ทั้งนี้เพื่อให้สามารถตอสนองความต้องการของผู้นิยมใช้ผ้าทอมืออย่างกว้าง ขวาง 
 
 การดูแลรักษาผ้าทอนาหมื่นศรี 
ผ้าที่ทอด้วยฝ้ายย้อมสีธรรมชาติ ควรแยกซัก และใช้น้ำยาซักผ้าอย่างอ่อน ตากในที่ร่ม และรีดด้วยความร้อนขนาดปานกลาง ควรหลีกเลี่ยงการเปื้อนด้วยของที่มีรสเปรี้ยว, กรด, ด่าง 
ผ้าที่ทอด้วยฝ้ายผสมเส้นใยสังเคราะห์ สามารถซักรีดได้เช่นเดียวกับผ้าโดยทั่วไป

ผ้าทอนาหมื่นศรี

ไม้เทพทาโร มีชื่อสามัญไทยว่า "จวงหอม” "จะไค้หอม” "จะไค้” ชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Cinnarnomum Porrectum Kosterm วงศ์ Lauraceae เทพทาโรเป็นต้นไม้สูง ๑๐-๓๐ เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มทึบ กิ่งออ่นเกลี้ยง และมักจะมีคราบขาว เปลือกสีเทาอมเขียว หรือสีน้ำตาลคล้ำแตกเป็นร่องตามยาว ลำต้นใบเดี่ยวออกเรียงตรงข้ามกัน แผ่นใบรูปรีแกมรูปไข่ ยาว ๗-๑๐ ซม. ดอกสีขาว หรือเหลืองอ่อน ออกเป็นช่อ เป็นกระจุกตามปลายกิ่ง ผลกลมเล็ก สีเขียว พบมากในภาคใต้ 		
การใช้ประโยชน์ 
 มีปรากฏหลักฐานการใช้ประโยชน์ของไม้เทพทาโร หรือจวงหอมมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยดังปรากฏในไตรภูมิพระร่วง พ.ศ. ๑๘๘๘ กล่าวถึงการบูชาจักรรัตนะ ผู้คนจะแต่งตัว "ทากระแจงจวงจันทร์น้ำหอมและนำเอาข้าวตอกแลดอกไม้บุปผชาติ เทียนและธูปวาสวาลาและกระแจะจวงจันทน์น้ำมันหอม มาไว้มานพคำรพวันหนา การบูชาแก่กงจักรแล้วนั้น” ในสมัยโบราณ เทพทาโรใช้ทำเครื่องหอม ประทินผิว ธูปหอม ใช้ในพิธีกรรมทางศาสนา ในชนบท เทพทาโรยังมีประโยชน์ทางยา ในเปลือกมีน้ำมันระเหย ใบมีกลิ่นหอมใช้เป็นเครื่องเทศ และเนื้อไม้มีกลิ่นหอมใช้ในการก่อสร้าง เครื่องเรือน ของใช้ เชื่อว่าป้องกันตัวเรือด ตัวไร มอด แมลงต่างๆ ปัจจุบันไม้เทพทาโรนำมาใช้ประโยชน์ในงานแกะสลักทำประดิฐ กรรมต่างๆ และส่งเสริมให้กลายเป็นสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อของอำเภอ ห้วยยอด จังหวัดตรังเช่น ผลิตภัณฑ์ไม้เทพทาโรถ้ำเลเขากอบ ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ ๑ ต. เขากอบ อ. ห้วยยอด จ. ตรัง โดยนำตอไม้และรากเทพทาโรที่ถูกโค่นทิ้งเป็นจำนวนมากมาใช้ประดิษฐ์ จึงถือว่าไม่เป็นการทำลายทรัพยากร แต่เป็นการนำวัตถุดิบที่ไร้ค่ามาเพิ่มมูลค่าขึ้น ผลิตภัณฑ์หัตถกรรมไม้เทพทาโรเป็นสินค้าของที่ระลึกในรูปแบบต่างๆ

ไม้เทพทาโร..ของดี..จ. ตรัง

ขนมเค้กจังหวัดตรัง มีประวัติความเป็นมาและสูตรการผลิตที่ตกทอดมากว่า ๘๐ ปี โดยรูปลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดตรังคือ จะมีรูอยู่ตรงกลาง การผลิตแต่เดิมนั้นมีผู้ประกอบการเพียง ๕ รายและเป็นการผลิตมในครัวเรือน แต่นับจากปี ๒๕๓๔ ซึ่งได้มีการจัดงานเทศกาลขนมเค้กเป็นปีแรก จนมาถึงปัจจุบัน ขนมเค้กจังหวัดตรังเป็นที่รู้จักแพร่หลายกันทั่งประเทศ และกลายมาเป็นของที่ระลึกที่ผู้มาเยือนจังหวัดตรังได้ซื้อหากลับไปเป็นของ ฝาก ขนมเค้กในปัจจุบันมีมากมายกว่า ๒๐ รสชาติ ขนมเค้กจังหวัดตรัง ถือเป็นอาหารพื้นเมืองที่มีรสชาติหอมหวาน นุ่ม เนื้อละเอียด และมีรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ คือ รูปทรงวงแหวน มีรูตรงกลาง สูตรการทำขนมเค้กที่ตกทอดสืบมาหลายชั่วอายุคน ลูกหลานชาวตรัง และนักท่องที่ยวนิยมนำไปเป็นของฝากแก่เพื่อนฝูง ญาติมิตร ผู้หลักผู้ใหญ่ จนกลายเป็นของฝากประจำจังหวัดตรัง ใครมาเมืองตรังเป็นต้องซื้อติดมือกลับไป จุดกำเนินของการผลิตขนมเค้ก เป็นของกินคู่กับกาแฟ ซึ่งชาวจีนไหหลำเรียกว่า "ขนมเก็ก" และพัฒนาต่อมาเป็นลำดับ โดยสูตรในการทำขนมเค้กทั้งหมด ยังคงส่วนประกอบหลักของขนมไข่ของคนจีนทั่วๆ ไป ปัจจุบันจังหวัดตรังจึงมีการทำขนมเค้กเป็นกิจการในครัวเรือนที่มีการผลิตกันอย่างแพร่หลาย จำนวน 81 ราย มีรสต่างๆ หลากหลาย เช่น รสกาแฟ รสใบเตย เค้กสามรส เค้กสี่รส เค้กนมสด เค้กมะพร้าว เค้กเผือก เค้กส้ม เค้กชาเขียว เค้กขนุน เค้กลิ้นจี่ เค้กเนย เค้กพุทรา เค้กผลไม้ เค้กงาดำ เค้กอบกรอบ ฯลฯ

ขนมเค้กจังหวัดตรัง

มีการกล่าวกันว่า ไปเที่ยวเมืองตรัง หากยังไม่ได้ลองรับประทาน "ขนมเปี๊ยะ ซอย 9” ถือว่ายังไปไม่ถึง เพราะถือเป็นอีกผลิตภัณฑ์ขึ้นชื่อที่เกิดขึ้นจากการผสมผสานสูตร ขนมเปี๊ยะ ต้นตำรับจากฮ่องกง และตกทอดมาจนถึงรุ่นปัจจุบัน ทำให้กลายเป็นที่รู้จักของลูกค้าทั้งในจังหวัด รวมทั้งต่างจังหวัด และต่างประเทศ อย่างเช่น มาเลเซีย และสิงคโปร์ ภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว

ขนมเปี๊ยะ ซอย 9

หมูย่างเมืองตรังมีความอร่อย เนื้อหวานนุ่ม หอมกรุ่นด้วยเครื่องเทศ หนังกรอบและมันน้อย ด้วยกรรมวิธีการผลิตสูตรพิเศษ คือ ย่างอบหมูทั้งตัวในเตาถ่านด้วยอุณหภูมิที่สูง ทำให้หมูย่างเมืองตรังมีรสชาติที่ถูกปากผู้มาเยือรุ่นแล้วรุ่นเล่า โดยได้รับการเล่าขานไปทั่วประเทศ คนตรังกินหมูย่างกับกาแฟ... เป็นภาพที่ชินตามากในทุกๆ เช้า ที่ผู้คนมากมายตามร้านกาแฟรับประทานหมูย่างควบคู่กับการดื่มกาแฟ อาจจะเรียกได้ว่าเป็นวิธีของคนตรังเลยก็ว่าได้ และงานเทศกาลหมูย่างจัดขึ้น ในช่วงเดือนกันยายนของทุกปี เป็นงานหนึ่งที่ไม่ควรพลาด

หมูย่างเมืองตรัง

ของดีประจำจังหวัด